Saczkowanie przestrzeni miedzyoponowej

W próbnym otwarciu przestrzeni międzyoponowej bezpieczniej posługiwać się skalpelem ostrym, aniżeli nakłuciem próbnym z pomocą igły, która łatwiej może otworzyć i zakazić przestrzeń podpajęczynówkową, a nawet tkankę mózgową i spowodować ropień mózgu, Rokowanie w przypadkach ropnia podoponowego powinno być zawsze ostrożne. Śmiertelność z powodu przejścia w rozlane zapalenie opon miękkich lub z powodu równoczesnych innych powikłań wewnątrzczaszkowych, jak ropień mózgu, zapalenie zakrzepowe zatoki esowatej; wciąż jeszcze jest duża i wynosi ponad 50%. Leczenie zawsze jest operacyjne, połączone z drenowaniem przestrzeni międzyoponowej. Zapalenie w tej przestrzeni może czasem ulec wyleczeniu po samym tylko odsłonięciu opony twardej. Przypadki takie obserwowane są u osobników młodych przy zakrzepach zatoki esowatej. Read more „Saczkowanie przestrzeni miedzyoponowej”

Ropne zapalenie opon miekkich

Ropne zapalenie opon miękkich (leptomeningitis purulenta). Obie opony miękkie mózgu i rdzenia (opona pajęczynowa – arachrioidea i właściwa opona miękka – pia mater) ograniczające między sobą przestrzeń podpajęczynówkową (spatium subarachnoideale) przedstawiają pewien układ anatomiczny, który jako całość bierze udział w ostrym zapaleniu ropnym. Jedno określenie (leptomeningitis) oznacza stan zapalny obu opon miękkich. Częstość występowania tego wciąż jeszcze ciężkiego powikłania wewnątrzczaszkowego uległa dużej zmianie od czasu wprowadzenia do lecznictwa nowoczesnej chemoterapii. Brak jeszcze większych miarodajnych zestawień z ostatnich lat, które by ujęły statystycznie liczbę przypadków ropnego zapalenia opon miękkich w stosunku do ogólnej liczby przypadków ropnego zapalenia ucha środkowego. Read more „Ropne zapalenie opon miekkich”

Utrzymywanie sie rezerw zasadowych we krwi

Utrzymywanie się rezerw zasadowych we krwi na odpowiednim poziomie trwa tak długo, jak długo zawartość ciał acetonowych w moczu utrzymuje się w granicach 2-3 g na dobę. Z chwilą zwiększenia się ciał acetonowych w moczu powyżej 3-5 g na dobę widzimy również zmniejszenie się rezerw zasadowych we krwi, przy czym w ciężkich postaciach spadek rezerw zasadowych jest bardzo znaczny, w moczu zaś ciała acetonowe narastają do 10–20 g na dobę. Przed śmiercią, w stanie śpiączki ciała acetonowe w moczu spadają, co: jest wyrazem zatrzymywania ich w tkankach. Równocześnie wzrasta w moczu zawartość amoniaku, co jest zrozumiałe, gdyż amoniak powstaje zawsze, gdy do ustroju przedostają się w nadmiarze kwasy z zewnątrz lub też w nim powstają. Amoniak bowiem jest jednym z czynników zobojętniających nadmiar kwasów. Read more „Utrzymywanie sie rezerw zasadowych we krwi”

Miedzy stopniem rozwoju kwasicy i obnizeniem rezerw zasadowych we krwi istnieje pewna równoleglosc

Między stopniem rozwoju kwasicy i obniżeniem rezerw zasadowych we krwi istnieje pewna równoległość i na podstawie poziomu rezerw zasadowych we krwi możemy sądzić o stopniu zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. Zamiast bowiem normalnych 55-56% objętościowych CO2, w cukrzycy lekkiej mamy 400/0, w bardziej ciężkiej jej postaci 30%, poniżej zaś w stanach przedśpiączkowych i śpiączkowych. W przebiegu cukrzycy spada również- w związku z rozwojem kwasicy prężność CO w pęcherzykach płucnych. W normie: wynosi ona 38-40 mm słupa rtęci w średnich zaś: stanach kwasicy prężność CO2• w: powietrzu, pęcherzykowym spada do 28-32 mm, w stanach ciężkich do- 25 mm słupa rtęci,. a nawet niżej. Read more „Miedzy stopniem rozwoju kwasicy i obnizeniem rezerw zasadowych we krwi istnieje pewna równoleglosc”

Rezerwy zasadowe w wielu chorobach nerek zmniejszaja sie i stopien ich spadku idzie w parze z ciezkoscia choroby.

Rezerwy zasadowe w wielu chorobach nerek zmniejszają się i stopień ich spadku idzie w parze z ciężkością choroby. Równocześnie obniża się prężność Co2 w pęcherzykach płucnych w związku z przyśpieszeniem oddechu. PH krwi przesuwa się w stronę kwaśną. Z drugiej strony przy zmniejszeniu się pobudliwości ośrodka oddechowego wskutek zatrucia, zwłaszcza w mocznicy, może nagromadzić się C02 we krwi i powstawać dodatkowo kwasica gazowa ze zwiększeniem się. rezerw zasadowych, lecz z przesunięciem pH krwi w stronę kwaśną. Read more „Rezerwy zasadowe w wielu chorobach nerek zmniejszaja sie i stopien ich spadku idzie w parze z ciezkoscia choroby.”

Kwasica w rozmieknieniu kosci

Kwasica w rozmieknieniu kości W rozmięknieniu kości (osteomalacia) powstaje również kwasica. Zwiększa się wtedy ilość amoniaku w moczu i spada rezerwa zasadowa we krwi. Odwapnienie kości związane jest z zakwaszeniem ustroju, gdyż nadmiar wytworzonych kwasów wiąże wapń, który jako sól wapniowa zostaje wydalony. Powstawanie kwasicy w osteomalacji ma swoje źródło w zwichnięciu przemiany materii na tle zaburzeń hormonalnych i braku działania witaminy- D. 6. Read more „Kwasica w rozmieknieniu kosci”

Marskosc watroby zylna preerostouxi barwnikowa

Określenie. Przez marskość wątroby przerostową barwnikową rozumie się przerostową postać żylną marskości wątroby, przebiegającą z wytwarzaniem w ustroju nadmiernych ilości barwnika, żelazowego na tle zaburzenia przemiany materii i z odkładaniem się go w różnych narządach wskutek upośledzenia czynności wątroby, polegającej na wydalaniu barwnika, Marskość wątroby barwnikową spostrzega się prawie wyłącznie u mężczyzn, przeważnie między 40 a 50 rokiem życia. Jej powstaniu mają sprzyjać nadużywanie napojów alkoholowych, gruźlica, zimnica i inne czynniki wyczerpujące ustrój. Spotyka się marskość wątroby barwnikową stosunkowo rzadko. Anatomia patologiczna. Read more „Marskosc watroby zylna preerostouxi barwnikowa”

akademia medyczna okulistyka gdańsk

Heparyna często jest podawana pacjentom podczas angioplastyki wieńcowej w celu hamowania miejscowej koagulacji w obrębie odcinka tętnicy wieńcowej, a tym samym zapobiegania zamykaniu rozszerzonego naczynia. Wysokie dawki heparyny są powszechnie stosowane podczas angioplastyki wieńcowej w celu przezwyciężenia teoretycznego ograniczenia miejscowej oporności na heparynę, 1-3, ale skuteczność heparyny w angioplastyki wieńcowej nie jest jednolita. Około 5 do 10 procent pacjentów poddanych angioplastyce ma powikłania niedokrwienne lub krwotoczne. Bezpośrednie działające inhibitory trombiny, takie jak hirudyna i jej analogi, mają kilka teoretycznych zalet w stosunku do heparyny. Inhibitory trombiny działające bezpośrednio nie wymagają kofaktora, takiego jak antytrombina III; są aktywne wobec trombiny 2 związanej ze skrzepem; i nie mają znanych naturalnych inhibitorów, takich jak czynnik płytkowy 4.3. Read more „akademia medyczna okulistyka gdańsk”

kamilianie w tarnowskich górach ad 6

Ostatnie badania wykazały jednak, że nagłe zamknięcie naczynia jest spowodowane przez rozwarstwienie wewnętrzne lub wyciskanie blaszki miażdżycowej, 10,39-41 warunki mało prawdopodobne, aby zareagować na schematy leczenia przeciwzakrzepowego. Leczenie biwalirudyną powodowało niższy poziom ogólnoustrojowej antykoagulacji niż leczenie heparyną, co oceniono na podstawie pomiaru aktywowanych czasów krzepnięcia. Nie jest jednak jasne, czy aktywowane czasy krzepnięcia odzwierciedlały stan rozszerzonego segmentu tętnic wieńcowych. Biofizyczne i farmakodynamiczne właściwości biwalirudyny mogą dawać lekowi pewną przewagę nad heparyną, pozwalając uzyskać równoważne stopnie zlokalizowanej inhibicji trombiny w rozszerzonym segmencie tętnicy wieńcowej przy niższych poziomach ogólnoustrojowej antykoagulacji. Teoretyczne zalety bezpośrednich inhibitorów trombiny w stosunku do heparyny obejmują ich aktywność przeciwko trombinie związanej ze skrzepem, 2 brak naturalnych inhibitorów, 3 i więcej przewidywalnych i mniej zmiennych poziomów antykoagulacji.43 Z powodu różnych właściwości biwalirudyny i heparyny, nie było to możliwe. Read more „kamilianie w tarnowskich górach ad 6”

kamilianie w tarnowskich górach ad 5

Poziom restenozy klinicznej, mierzony częstością występowania powikłań po wypisie, był również podobny w obu grupach leczenia, zarówno w kohorcie jako całości (21,0 procent w przypadku biwalirudyny w porównaniu z 21,3 procent w przypadku heparyny, P = 0,85) i u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową (odpowiednio 17,8% i 18,4%, P = 0,91). Dyskusja
Badanie to pokazuje, że biwalirudynę można bezpiecznie stosować jako substytut heparyny u pacjentów poddawanych angioplastyce w przypadku dusznicy bolesnej niestabilnej lub po zawale. Przy niższych poziomach ogólnoustrojowej antykoagulacji niż w przypadku heparyny o wysokiej dawce, leczenie biwalirudyną powodowało równoważne wskaźniki powikłań niedokrwiennych i mniejszą częstość powikłań krwotocznych. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem poddawanych angioplastyce z powodu dławicy po zawale, biwalirudyna powodowała niższe odsetki powikłań niedokrwiennych i krwotocznych niż heparyna.
Hipoteza testowana przez badanie wykazała, że pacjenci poddawani angioplastyce w szerokim zakresie ostrych zespołów wieńcowych mieliby mniej powikłań z biwalirudyną niż z heparyną; ostre zespoły niedokrwienne są spowodowane przez śródczaszkowe skrzepliny, a biwalirudyna ma bardziej bezpośredni wpływ niż tworzenie heparyny na skrzeplinę. Read more „kamilianie w tarnowskich górach ad 5”